گويا كه در پريش ترين حالات
ناگاه نادياي غم گرفته من برآشفت و گفت كه هلا اي مرد !
مرا صلايي روشن و پر وضوح زن از دل
كه ديگر در حديث دل
دلم را از شكيبايي شكيب نيست
وآنگاه كلامش را چنين همكلامي كردم كه
آه اي فرشته طناز و تن ناز من , اي سوز و اي ساز من !
گيرم كه هر آئينه ترا موجي سبكسير توانم گشت
هميشه در گشت
در موج خيز اين اقيانوس ناپيدا كرانه
با من بگو اي خوش گوي !
آيا درياي بي كنار , كدامين موج را ساحلي تواند داشت ؟

      قسم به عشق

كه بسيار و بيشمار خواهم كه
ترا از دل سخن از دل گويم
وهر آنچه از همت و غيرت در حصه هستي خويشتن دارم
بر اين مقصود مقصور گردانم
اما نخست اين نكته گفتن را واجب آيد كه
تا دل چه داند و چه گويد از دانستن خويش
وانگهي اندر حديث دل
در ابتداي امر مرا دل از دل گفتن بايد
كه به چنگ آيد و آن به سهل نايد كه به جنگ به چنگ آيد ...

به جستجوی تو .